Mario Bello espertou cedo o día 1 de xaneiro; case coma todos os días; pero non se ergueu ata pasadas as dez; sempre lle gustara estar esperto na cama, lendo ou escoitando a radio, ou mesmo sen facer nada, coa vista a vagar polo teito, sen encarreirar o pensamento nin amosarlle fins, deixándose ir tralo delirio; hai gustos ou costumes ou xeitos de estar ou de ser que nunca, por moito que un vaia cambiando, quedan completamente soterrados; asi é que Mario Bello espertou cedo pero non se ergueu ata que, pasadas as dez, soou o teléfono móbil alá nas fonduras da chaqueta que vía tirada no chan, unha de pana marrón que recuperara nos últimos días, despois de varios anos desbotada. Remexeu na chaqueta e atopou a orixe do son no último bolso que mirou: non ía contestar: para empezar o ano o último que desexaba era escoitar a voz aflautada de Carliños Ripalda; guindou o teléfono enriba da cama e marchou cara ao baño; ouriñou sentado, coma se aquela rapaza que coñecera a finais de novembro estivera presente; o certo era que a estaba botando algo de menos; algo, non era cousa de caer en esaxeracións sentimentais, en deliquios adolescentes; pasaran, iso si, uns días apaixoados, sobre todo por parte dela, que non parou, incansable, de reclamalo; non é quen de lembrar cantos polvos botarían; a penas durmiran naquela semana, a penas comeran, a penas nada que non fora zugarse un ao outro; tiña que recoñecer que se sentira aliviado cando se despediron; pero si, algo, mentres recibía a auga moi quente sobre a caluga, non moito pero si algo estábaa botando de menos; algo que notaba ir a máis sen posibilidade de acougo e ameazaba con acadar proporcións de exclusivo protagonismo; pechou os ollos e lembrouna espida, cos pés no chan e as costas apoiadas na cama, a vulva oferente, convexa, brillante, vocalizando un SOS inaplazable, unha apelación exasperada; si, botábaa de menos, naquel intre con toda contundencia; decidiu ofrendarlle unha homenaxe lonxana, un exercicio de egoismo votivo; gozar á saúde das súas humedades: pareceulle unha boa maneira de empezar o ano.
Mario Bello estaba afeito a vivir só; fillo único, fórase afacendo dende neno, non sen dor, á soedade; nunca esquecería as longas tardes de sábado ou domingo pasadas agardando oír os golpes salvadores na porta: a presencia de calquera, da Merchiña, por exemplo, que aparecía ás veces cós xeonllos feridos e as pernas suxas, armada dun sorriso encirrador inobxetable, tan mala compañía pero tan necesaria para non afundirse no baleiro dos días, na mansedume espesa de tantas horas empozadas, chegaba a Merchiña quen sabía de onde, a Mario paracíalle que de moi lonxe, aínda que vivía ao lado e daquela ninguén se atrevía a marchar máis alá dos límites do barrio; pero ela semellaba chegar de máis alá, das rúas perigosas que arrodeaban o matadeiro, onde dicían que había pelexas todos os días e brillaban as navallas por menos de nada: nesas rúas Mario Bello imaxinaba á Merchiña enfrontada ás bandas de túzaros que acampaban nas inmediacións abandonadas do chamado chalet do médico; imaxinábaa recibindo e dando, caendo e erguéndose unha e outra vez, sen medo a ningún mal golpe ca matara: ise mal golpe do que a Mario lle falaban os maiores, súa mai sobre todo: a ver se vas levar un mal golpe, dicía, dando a entender que tamén podería haber golpes bós ou alomenos non malos, golpes de amor se cadra, ou de risa: ataques que podían sacar a un de si, pero non da vida; porque os malos golpes debían ser só os que te sacaban da vida. A Merchiña non aparecía moi a miúdo, só cando non tiña nada mellor que facer, ou ficara, polo que fose, soa, ou cando estaba cansa, ou rabiosa, só entón chamaba á porta de Mario Bello: con urxencia, como acostumaba a facelo todo, coma se fose consciente dende sempre do escaso tempo que lle fora concedido. Á mai de Mario Bello non lle gustaba a Merchiña, quizais, máis que por ela, pola familia, unha das últimas en chegar ao barrio e sobre a que nas tertulias da fresca erguían as comadres relatos imprecisos pero percorridos pola pringosa serpe das mais atrabiliarias sospeitas. Mario está estudiando, mentia súa mai, ou non se atopa hoxe moi ben, ou estamos a piques de saír, pero todo iso para Merche non significaba nada, verbas ocas, expulsadas da semántica por comportamento indebido, que botaban e rebotaban coma pelotiñas tolas entre os puntos cardinais da mentira; Merche non cría nada do que decían os grandes; que agora non te podes quedar, insistía a mai de Mario, pero xa Merche estaba dentro berrando Mario, Mario, xa na habitación onde el, facendo que estudiaba, enredaba e desenredaba ensoñacións heroicas.